Кога ме чекаш на три места
и наеднаш сум секаде околу тебе,
милоста твоја знае
во твд орев да ме најде.
Да ме заборавиш во кутија чевли
и во прости песни
и во благослов .
Лесно на моето рамо да заспиеш.
Снегулката се топи на твоите усни,
со многу малку зборови .
И се што можеше да се каже
експлодира во букет шекерна волна
кој се свива на ветрот од нашата далечина.
Се лепи на нашите имиња на таа клупа таму .
И ја отплеткуваш долго косата
додека од неа паѓаат лижавчиња и цуцли.
За да молчиме задоволни.
Сите нијанси на црвено се твои
И си оставила траги по целото мое тело
Кој ке се снајде во оваа збрка
Главата ми е под папочето
И моите палци се топат во насмевката твоја
Се смееш само
Но во смеата твоја моите црева се свиле
Во некаков грч не сакам да те пуштам
Додека ја гризеш штипката со мокрите гакички в рака
И стопалата твои голи што ѕиркаат низ високата трева
Од љубов исушени како таа таму цреша
Се валкаме во нашите желби среќни
Како во трње нашата тајна ,слатка и горчлива не буди
И пак се сонуваме разбудени
Меѓу книгите стои едно необично пенкало
Сигурно е преку сто години старо
И памети се што некогаш напишало
Дневници тајни, на девојки сами
Писма и преписки меѓу пријатели
Исповеди во ноќи бели
Договори меѓу селаните
Потписи на дворјаните
Судски записници и љубовни писма
Пред пенкалото фрливме хартија чиста
Листови празни од крај до крај
Ајде сега пенкало ти пишувај
Нафрли тука од стихови до клетви
Опушти се и пробај да се сетиш
Кажи ни се', почни од основите
Одмори си ја душата ,и заборави ги зборовите
една играчка не ги сака другите деца
откако малата Ана си замина ,таа седи сама
во фиоката длабоко се скрила и молчи
како некоја горделива дама
нити е глушец нити е жаба
парталава оти е стара кукла
сега како намуртена баба
во своето ќоше си направила колиба мала
и се што ќе остане од играта детска палава
внимателно таму збира
делови од кукли и од моливи во боја
и самата со тоа си игра и чуда прави
па сите играчки што нешто им фали
и тие за кој невозможно е да се најдат делови
од нејзината работилница скромна
во фиоката долна
како нови играчките се враќаат кај децата дома
во собата со играчки полна
а децата се неблагодарни
меѓу ѓубрето и од скакулец некоја крива нога
некое уво од некое крзнено слонче
во устата на крокодилот залепено бомбонче
има работа за мајстори триста
но никој не приметува
дека меѓу играчките веќе мајстор има
сите деца мрсолави не се
има по некое што тажно е чиниш
а тоа само се одмара
си игра некоја своја скриена игра
со духот по небото шара
оти на децата таа врата најлесно им се отвора
патува тивко му се чини дека паѓа
или лебди ,не знае ни самото тоа
но знае дека ќе се врати кога сака
па остава траги ,да запамети каде застана
за следниот пат по неколку дена
патувањето да го продожи на сосема друга страна
а тоа црнило низ кое лебди страна нема
на моменти му се чини дека не е на оваа земја
соништата со нежности си ги крепи
и приказни слатки што еден ден ќе бидат книги
како цртежи што ќе бидат слики
кога ќе ги разбереш поголемите и ти
ме милуваш дури зборуваме
и нашиот секс може да се изговори
во недозреаните работи што си ги кажуваме
во пукнатините на нашата смеа
се слушаат воздишки и оргазми
обврзани сме на четиво во кое зреат твоите забелешки
тие зборови ни се тркалаат и лепат по голата кожа
љубовта е тука ,можам да ја слушнам
и кога немарен ќе те разбудам ,и лута ме љубиш
ми простуваш
но не можеш никогаш да ми ги простиш
наизречените зборови и нашите тајни
исткаени во песни, нашите слатки разговори
и често водиме љубов со часови
нашите медени приказни
по 20 години стари
го одоговлекуваат задоволството и немирот го хранат
разбушавени и смртни ,истекуваме во трагедијата на јазикот,
па работиме во молк и чекаме вода да дојде
и во шепот се довикуваме
а чисто е дома
отпечаток од празнината
разигран кабел направата ја влече ја турка
нека те милува топлиот шум на машината лута
осети го со целото тело ,движи се со ветерот што го створи
собери и таму зад масата кај што се изрони
нека го голта ѕверот нашето ѓубре
исчисти дома
после смети го дворот
заврши ли веќе ,ајде исклучи го створот ,
не можам да мислам ,да создавам...
изгубен сум денес ,со мислите преку ридот
било кој рид ,на дождот да тргнам угоре
па во чекалната со Сергеј пиеме чај
неговиот лут мојот кисел
него го вртат колената од дождот
мене жената ме избрка од дома
по нешто ме прати..
а јас се вратив со жица
и жената врисна!
ќе не бесиш или ќе не врзуваш?
децата ти се мрсолави ,а кровот тече
фати се за работа мрзо! и отиде да пере ...
и да не веруваш колку ме кара жената
и колку питома може да биде
ако сака, на голема богородица на пример
ме изненади со нова моторна пила
била жената лута, и мене најубава ми била
гулабице моја ...не сакаш ни вечер..
- значи јорганите се прани ,ни децата спијат
некогаш нешто ќе каже ,како цепаница тешка
секира таму не влегува ,закон не и ги менува зборовите ,ако рече - спијте !
ќе се валкаме во постелата ние
како дива круша, здрава ми е жената
а не сум мечка па и ја имам душа
само должен сум на петар андреевич што помалку слушам
ми ја грабна пушката жената од раце тогаш
и рече : за тебе само ралото и коњот нека влече
- лут ли беше ? глупости тропаш!
- земи ја мазгата и донеси ми вода
таму кај изворот малата Елена Максимовна плаче
јас ја тешам да ми помине време
наполнив вода ,а водата матна сега гледам ,ќе треба да се вратам
кај изворот
